Abbās, I. (1978). History of Arabic Literary Criticism. Beirut. (In Persian)
Āhanī, Gh. Ḥ. (1981). Maʿānī-ye Bayān. Tehran: Bonyād-e Qurʾān. (In Persian)
Akkāwī, I. (1996). Comprehensive Dictionary of Rhetorical Sciences. Beirut. (In Persian)
al-Madanī al-Shīrāzī, ʿA. (1969). Anvār al-Rabīʿ fī Anwāʿ al-Badīʿ. Najaf. (In Persian)
al-Murādī, Moḥammad Khalīl ibn ‘Alī al-Ḥusaynī (1988). Silk al-Durar fī A‘yān al-Qarn al-Thānī ‘Ashar. Ed. Akram Ḥasan al-‘Ulabī. Bayrūt: Dār al-Bashā’ir al-Islāmiyya. (In Persian)
Anvarī, Ḥ., & ʿĀlī ʿAbbāsābād, Y. (2014). Balāghat: Badīʿ and Bayān. Tehran: Fāṭemī. (In Persian)
Āqā-Owlī, ʿA. (2002). Durar al-Adab: On Maʿānī, Bayān, and Badīʿ. Tehran. (In Persian)
Aqdāʾī, T. (2017). Badīʿ in Persian Poetry. Tehran. (In Persian)
Askarī, A. (1998). Al-Ṣināʿatayn: Writing and Poetry. Beirut. (In Persian)
Āzād Belgrāmī, M. (2003). Ghazālān-e Hend. tashīh: Sīrūs Shamīsā. Tehrān: Sedā-ye Mo‘āṣer.
Behzādī Andūhjerdī, Ḥ. (1996). Badīʿ Techniques and Literary Ornamentation. Tehran: Islamic Azad University. (In Persian)
Buḥturī, Walīd ibn ‘Ubayd (1911). Dīvān. Ed. ‘Aṭiyya Rashīd. Bayrūt: al-Maṭba‘a al-Adabiyya
Bustānī, B. (1993). Muḥīṭ al-Muḥīṭ. Beirut: Librairie du Liban. (In Persian)
Dād, S. (2021). Dictionary of Literary Terms. Tehran. (In Persian)
Dāyī-Javād, R. (1956). The Beauties of Speech: The Science of Badīʿ in Persian. Isfahan. (In Persian)
Esfandiyārpūr, H. (2004). ʿArūsān-e Sokhan. Tehran: Ferdows. (In Persian)
Fandarskī, A. (2000). Resāla-ye Bayān-e Badī‘. Esfahān. (In Persian)
Ḥusaynī, J. (2020). Rhetorical Devices in the Qurʾān. Qom.
Ibn Abī al-Iṣbaʿ al-Miṣrī, A. (1368 SH). Badīʿ al-Qurʾān. 1st ed (Sayyid ʿAlī Mīrlūḥī, Translat). Mashhad: Āstān Quds Raḍavī. (In Persian)
Ibn Ḥijjah al-Ḥamawī, A. (2001). Khizānat al-Adab wa Ghāyat al-Arab. Cairo. (In Persian)
Ibn Munqidh, U. (1960). Al-Badīʿ fī Naqd al-Shiʿr. Edited by Aḥmad Aḥmad Badawī & Ḥāmid ʿAbd al-Majīd. Cairo: Muṣṭafā al-Bābī al-Ḥalabī. (In Persian)
Jām-e Haravī, S. (2020). Jāmiʿ al-Ṣanāyiʿ wa al-Awzān. Tehran. (In Persian)
Jurjānī, ʿA. (2006). Al-Wasāṭa between al-Mutanabbī and His Critics. Beirut. (In Persian)
Jurjānī, Sh. (2007). Ḥāshiya ʿalā al-Muṭawwal. Beirut. (In Persian)
Ḥāfeẓ, Shams al-Dīn Moḥammad (2022). Dīvān-e Ḥāfeẓ; bā Majmū‘e-ye Ta‘līqāt va Ḥavāshī. Ed. (In Persian)Moḥammad Qazvīnī and Qāsem Ghanī. Tehrān: Asāṭīr. (In Persian)
Kamālīfard, M. (2023). Sākhtār-e Ṣan‘at-e Estekhdām…”(In Persian)
Kazāzī, J. (1994). Aesthetic Badīʿ in Persian Speech. Tehran. (In Persian)
Khaṭīb al-Qazwīnī, M. (1980). Al-Īḍāḥ fī ʿUlūm al-Balāgha. Beirut. (In Persian)
Mas‘ūd-e Sa‘d (1985). Dīvān. Ed. Mahdī Nūriyān. Eṣfahān: Kamāl. (In Persian)
Maṭlūb, A. (1989). Mu‘jam al-Naqd al-‘Arabī al-Qadīm. Baghdād. (In Persian)
Mazandarānī, M. (1997). Anvār al-Balāgha. Tehran. (In Persian)
Mesrī, E. (1955). Taḥrīr al-Taḥbīr. Qāhere. (In Persian)
Mesrī, E. (2008). Badī‘ al-Qur’ān. Qāhere. (In Persian)
Mīmandī, V. (2013). Estekhdām-e Badī‘ī….(In Persian)
Moḥabbatī, M. (2007). Badī‘-e Now. Tehrān. (In Persian)
Moḥammadī, M. (2008). Ma‘ānī, Bayān va Badī‘. Tehrān. (In Persian)
Murtaḍāʾī, J. (2015). Badīʿ from Rhetoric. Tehran. (In Persian)
Našāṭ, M. (1967). The Beauty of Speech. Tehran. (In Persian)
Nowbarī, A. (1965). Dorr-e Maknūn. Tabrīz. (In Persian)
Nūrūzī, J. (1999). Ornaments of Speech. Shiraz. (In Persian)
Qanbarī, M. (1989). Goharkade. Zanjān. (In Persian)
Rajāʾī, M. (1980). Maʿālim al-Balāgha. Shiraz University. (In Persian)
Ranjbar, A. (2006). Badīʿ. Tehran. (In Persian)
Rāstgū, M. (2018). The Art of Rhetorical Ornamentation (Badīʿ). Tehran: SAMT. (In Persian)
Ṣādiqiyān, M. (2008). Ornaments of Speech in Badīʿ. Yazd University. (In Persian)
Sa‘dī, Moṣleḥ al-Dīn (2006). Kollīyāt-e Sa‘dī. Ed. Moḥammad-‘Alī Forūghī. Tehrān: Hermes. (In Persian)
Ṣadr, M. (2008). Kārvanad. Karaj: Jām-e Gol. (In Persian)
Shamīsā, S. (2002). A New Look at Badīʿ. Tehran. (In Persian)
Shams al-‘Olamā Gorgānī, M.Ḥ.. (1988). al-Bada‘ al-Badāye‘. Tabrīz. (In Persian)
Subkī, B. (2003). ʿArūs al-Afrāḥ. Beirut. (In Persian)
Suyūṭī, ʿA. (2002). Muʿtarak al-Aqrān fī Iʿjāz al-Qurʾān. Beirut. (In Persian)
Suyūṭī, J. (2007). Al-Itqān fī ʿUlūm al-Qurʾān. Tehran. (In Persian)
Ṭabāṭabā’ī, M. (2007). Honar-e Badī‘. Qom. (In Persian)
Taftāzānī, S. (1971). al-Moṭavval. Beyrūt: Dār al-Kutub al-‘Ilmiyya. (In Persian)
Taftāzānī, S. (1990). Al-Mukhtaṣar. With commentary by ʿAbd al-Mutaʿāl al-Ṣaʿīdī. Qom. (In Persian)
Tahānawī, M.ʿA. (1996). Encyclopedia of Technical Terms of the Sciences and Arts. Beirut. (In Persian)
Tāj al-Ḥalāwī, ʿA. (1962). Daqāʾiq al-Shiʿr. Edited by Sayyid Muḥammad Kāẓim Imām. Tehran University. (In Persian)
Taqavī, N. (1984). Normative Speech: Maʿānī, Bayān and Persian Badīʿ. Isfahan. (In Persian)
Vaḥīdīān Kāmyār, T. (2004). Badīʿ and Aesthetic Theory. Tehran. (In Persian)
Velavī, S. (2003). Barrasi-ye Ārā-ye ‘Olamā-ye Balāghat… Tehrān. (In Persian)
Zāhidī, J. (1967). Rhetoric in Maʿānī, Bayān and Badīʿ. Mashhad University. (In Persian)
منابع
آزاد بلگرامی، میرغلامعلی بن نوح (1382). غزالان الهند (سیروس شمیسا، مصحح). تهران: صدای معاصر.
آق اولی، عبدالحسین (1381). درر الأدب: در فن معانی، بیان، بدیع. تهران: طبع کتاب.
آهنی، غلامحسین (1360). معانی بیان. تهران: بنیاد قرآن.
ابن ابی الاصبع، ابومحمد زکیالدین عبدالعظیم المصری (1368). بدیع القرآن. (سید علی میرلوحی، مترجم). چ1. مشهد: آستان قدس رضوی.
ابن حجه حموی، أبوبکر محمد بن علی (2001م). خزانه الادب و غایه الأرب. قاهره: مصر.
ابن منقذ، اسامه (1960). البدیع فی نقد الشعر (احمد احمد بدوی و حامد عبدالمجید، محققان). قاهره- مصر: شرکه مکتبه و مطبعه مصطفی البابی الحلبی و اولاده.
اسفندیارپور، هوشمند (1383). عروسان سخن. تهران: فردوس.
انوری، حسن و عالی عباسآباد، یوسف (1393). بلاغت: بدیع و بیان. چ1. تهران: فاطمی.
بحتری، ولید بن عبید (1911م). تصحیح عطیه رشید. بیروت: المطبعه الادبیه.
البستانی، بطرس (1993م). محیط المحیط. بیروت: مکتبه لبنان ناشرون.
بهزادی اندوهجردی، حسین (1375). بدیع فنون و آرایشهای ادبی. چ1. تهران: دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی.
تاج الحلاوی، علی بن محمد (۱۳۴۱). دقایق الشعر (سید محمدکاظم امام، تصحیح و حواشی و یادداشتها). تهران: دانشگاه تهران.
التفتازانی، سعدالدین (1369). المختصر (لعبدالمتعال الصعیدی، الشرح و التعلیق و الحواشی). قم: انتشارات کتابسرا.
التفتازانی، سعدالدین (1971م). المطول (عبدالحمید هنداوی، محقق). بیروت- لبنان: دارالکتب العلمیه.
تقوی، نصرالله (۱۳۶۳). هنجارگفتار: در فن معانی و بیان و بدیع فارسی. چ2. اصفهان: فرهنگسرای اصفهان.
تهانوی، محمدعلی (۱۹۹۶م). موسوعه کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم (رفیق العجم، اشراف و مراجعه). (علی دحروج، محقق). بیروت: مکتبه لبنان.
جام هروی، سیف (1399). جامع الصنایع و الاوزان (زینب صادقینژاد، مصحح). چ1. تهران: انتشارات محمود افشار با همکاری انتشارات سخن.
جرجانی، سید شریف (2007م). الحاشیه علی المطول (رشید أعرضی، محقق). بیروت: دارالکتب العلمیه.
جرجانی، علی بن عبدالعزیز، (2006م).
الوساطه بین المتنبی و خصومه (ابراهیم محمد ابوالفضل و علی محمد بجاوی، محققان). لبنان- بیروت: المکتبه العصریه.
حافظ، شمسالدین محمد (۱۴۰۱). دیوان حافظ؛ با مجموعه تعلیقات و حواشی. تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی. حافظ: اساطیر.
حسینی، سید جعفر (1399). أسالیب البدیع فی القرآن. قم: بوستان کتاب.
الخطیب القزوینی، محمد عبدالرحمن (1980). الایضاح فی علوم البلاغه (محمد عبدالمنعم خفاجی، محقق). بیروت: دارالکتاب العلمیه.
داد، سیما (1400). فرهنگ اصطلاحات ادبی. چ8. تهران: مروارید.
دایی جواد، رضا (1335). زیباییهای سخن یا علم بدیع در زبان فارسی. اصفهان: تأیید.
راستگو، محمد (1397). هنر سخنآرایی (فن بدیع). تهران: سمت.
رجایی، محمد خلیل (۱۳۵۹). معالم البلاغه در علم معانی و بیان و بدیع. چ3. شیراز: دانشگاه شیراز.
رنجبر، احمد (1385). بدیع. چ1. تهران: اساطیر.
زاهدی، جعفر (1346). روش گفتار (علم البلاغه) در فن معانی، بیان، بدیع. مشهد: دانشگاه مشهد.
سبکی، بهاءالدین (2003). عروس الافراح فی شرح تلخیص المفتاح. الطبعه الاولی. بیروت: المکتبه العصریه.
سعدی، مصلحالدین (1385). کلیات سعدی. تصحیح محمدعلی فروغی. تهران: هرمس.
سیوطی، جلالالدین عبدالرحمن (1386). الاتقان فی علوم القرآن (سید مهدی حائری شیرازی، مترجم). (محمد ابوالفضل ابراهیم، مصحح). تهران: امیرکبیر.
سیوطی، عبدالرحمن (1423ق). معترک الاقران فی إعجاز القرآن (محمد عبدالرحیم، محقق). بیروت: دارالفکر.
شمس العلماء گرکانی، محمدحسین (۱۳۷۷). البدع البدایع. تبریز: احرار.
شمیسا، سیروس (1381). نگاهی تازه به بدیع. چ14. تهران: فردوس.
صادقیان، محمدعلی (1387). زیور سخن در بدیع. چ2. یزد: دانشگاه یزد.
صدر، میرعباس (1387). کاروند. کرج: جام گل.
طباطبایی، سید محمود (1386). هنر بدیع. قم: دارالعلم.
عباس، احسان (1978م). تاریخِ النقد الأدبی عند العرب. چ2. بیروت: دارالثقافة.
عسکری، ابوهلال حسن بن عبدالله بن سهل (1998). الصناعتین، الکتابه و الشعر (علی محمد البجاوی و محمد ابوالفضل ابراهیم، محقق). بیروت: المکتبه العصریه.
عقدایی، تورج (1396). بدیع در شعر فارسی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
عکاوی، انعام فعال (1996م). المعجم المفصل فی علوم بلاغه: البدیع و البیان و المعانی (احمد شمسالدین، مراجعه). بیروت– لبنان: دارالکتب العلمیه.
فندرسکی، ابوطالب بن میرزابیک (1381). رساله بیان بدیع (سیده مریم روضاتیان، مقدمه، تصحیح و تحشیه). چ1. اصفهان: دفتر تبلیغات اسلامی.
قنبری، محبعلی (1368). گوهرکده. زنجان: اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی زنجان.
کزازی، جلالالدین (۱۳۷۳). بدیع زیباشناسی سخن پارسی. تهران: نشر مرکز.
کمالیفرد، مژده (1402). ساختار صنعت استخدام و تشخیص آن بر پایه حذف. پژوهشنامه زبان ادبی، 1 (1).
مازندرانی، محمدهادی (1376). انوار البلاغه به کوشش محمدعلی غلامینژاد. تهران: قبله.
محبتی، مهدی (1386). بدیع نو. چ2. تهران: سخن.
محمدی، محمدحسن (1387). معانی، بیان و بدیع. تهران، زوار.
المدنی، السید علی صدرالدین بن معصوم (1968م). انوار الربیع فی انواع البدیع (شاکر هادی شکر، حقق و تراجم الشعرائه). النجف: مطبعه النعمان.
المرادی، محمد خلیل بن علی الحسینی (1988م). سلک الدرر فی أعیان القرن الثانی عشر. تحقیق اکرم حسن العلبی. بیروت: دارالبشائر الاسلامیه.
مرتضایی، جواد. (1394). بدیع از بلاغت. چ1. تهران: بهارستان.
مسعود سعد (1364) دیوان. به اهتمام و تصحیح مهدی نوریان. اصفهان: کمال.
مصری، ابن أبی الأصبع (1955م). تحریر التحبیر فی صناعه الشعر و النثر و بیان إعجاز القرآن (حفنی محمد شرف، محقق). قاهره: دار إحیاء التراث.
مصری، ابن أبی الأصبع (2008م). بدیع القرآن (حفنی محمد شرف، محقق). قاهره: نهضه مصر.
مطلوب، احمد (1989م). معجم النقد العربی القدیم. بغداد. طباعه و نشر: دارالشون الثقافیه العامه (آفاق عربیه).
میمندی، وصال (1392). استخدام بدیعی و کشف نمونهای ناشناخته از آن در قرآن کریم. مجله انجمن ایرانی زبان و ادبیات عربی، شماره 26، 125-150 .
نشاط، سید محمود (1346). زیب سخن یا علم بدیع پارسی. تهران: کتب ایران.
نوبری، ادیب (1344). درّ مکنون (در علم بدیع). تبریز: سعادت.
نوروزی، جهانبخش (1378). زیورهای سخن (صناعات ادبی). چ2. شیراز: راهگشا.
وحیدیان کامیار، تقی (۱۳۸۳). بدیع و دیدگاه زیباییشناسی. تهران: سمت.
ولوی، سیمین (1382). بررسی آراء علمای بلاغت پیرامون صنایع معنوی و شواهد قرآنی. تهران: تابان.
)